Posts

Afspiegeling

Afbeelding
Een tijdje geleden reed ik naar de winkel voor, jawel, een nieuwe voorraad thee - ik zat er zowaar bijna door - en het viel me op dat ik plotsklaps overal paarse auto’s zag rijden, hoewel ik me net daarvoor bedacht had dat ik een paarse auto maar niets vind.  Uiteraard gaat dit over persoonlijke smaak, dus voor ik een resem aan redenen naar mijn kop geslingerd krijg waarom paars wél mooi is; no offence dus.  Daarnaast bedacht ik me dat een paarse auto toch niet zó vaak in het straatbeeld verschijnt.  Eerder wit, zwart, zilvergrijs.  Rood toch ook wel, maar paars?  Nee, echt niet.  En toch zag ik ze plotsklaps overal.  Mindtrick in the air?  Tijd voor mijn kopje thee met deze keer een heerlijk chocolaatje van de paarse koe, om in het kleurenspectrum te blijven.     Het eerste wat mij te binnenschiet, is het woordje focus (niet de auto by the way) samen met de stelling  waar je je aandacht op richt, groeit .  OK, tot dusver klopt die stelling wel, want ik dacht aan een paarse auto en ja

Het grotere plaatje

Afbeelding
Van kinds af aan had ik al de behoefte aan ‘het grotere plaatje’, oftewel  top-down learning.  Dat ons onderwijs en daarmee gezegd zijnde de hele maatschappij daar niet is op ingesteld, is me doorheen de jaren wel heel  duidelijk geworden.  Hoewel het me in eerste instantie heel wat moeilijk- heden en verwarring heeft gebracht, ben ik achteraf toch blij dat het net  die ervaring was die me nu helpt het hele zootje te doorzien.  Rest me  nog de vraag;  waarom?      Wat is in godsnaam de reden van deze onnatuurlijke beweging van de maatschappij?  Is het niet veel logischer om eerst te (mogen) weten hoe iets helemaal in elkaar steekt om het daarna naar eigen wens  aan te passen en te gebruiken? Helemaal op jouw maat? Al peinzende blaas ik ondertussen mijn veel  te heet kopje thee alvast wat lauwer. Het eerste wat zich aandient, zijn een reeks spreekwoorden.  Wat niet weet, niet deert.  God ziet mij,  hier vloekt men niet.  Tais-toi et sois belle.   Hoewel er in spreekwoorden altijd wat w

Altijd een keuze

Afbeelding
Half maart vorig jaar zat ik elke avond klokslag 19 uur voor de buis, samen  met miljoenen anderen en  dat terwijl ik helemaal geen nieuwskijker ben.   Ik vroeg me af waarom ik zo door deze stroom werd meegesleurd. Een  kritische blik naar binnen leerde me het volgende.      Huisarrest   Het lijkt erop dat ik vooral de voeling, de verbinding met ‘de mensen’ miste.  Ik keek naar het journaal,  omdat ik ergens onbewust wist dat wat ik aan het kijken was, velen samen met mij deden.  Allemaal  gelijkgestemde zielen, met huisarrest, starend naar dat venster dat nog onze enige uitkijk op de wereld  leek.  Terwijl ik dit schrijf, doet me dit sterk denken aan Plato’s allegorie van de grot.  Gevangenen die  gedurende hun hele leven zaten vastgeketend in een grot en gedwongen werden om slechts één kant  op te kijken, kregen een schouwspel van schaduwen op een wand te zien.  Het licht kwam niet van buiten, maar was afkomstig van vuur.     Dat was hun enige waarheid .  Ik kon het niet laten om ev

Should I stay or should I go

Afbeelding
Onlangs heb ik zoveel mensen in mijn omgeving horen zeggen dat ze van plan waren om naar het Scandinavische Schiereiland af te zakken dat dit geen toeval meer kon zijn.  Niet om er op vakantie te gaan (het moest zomaar eens kunnen), maar eerder om te gaan wonen.  Gewone mensen zoals jij en ik die genoeg hebben van het ‘hier’ en de overstap willen maken naar ‘daar’.  Met hun hele hebben en houden.  Tijd voor een overpeinzing met, jawel, een heerlijk kopje thee.   Een totale ommezwaai met je hele inboedel doe je niet zomaar.  Het is een grote stap waar ‘t één en ‘t ander bij komt kijken.  Een nieuwe omgeving, een nieuwe woonst, een nieuwe werkplek, een nieuwe taal, …  Maar wat zit er eigenlijk achter die grote stap?  Waarom wil een mens überhaupt zijn heimat ruilen voor een uitheems exemplaar? Naar het schijnt vind je er nog rust en ruimte met de grote R.  Weg van de drukte, weg van het verkeer, weg van de overrompelende digitale snelheid van alles wat smart blijkt te zijn en niemand die

Balans tussen vrijheid en nabijheid

Afbeelding
Hoe zit het bij u met de balans tussen vrijheid en nabijheid en dan vooral op digitaal vlak nu onze communicatie bijna uitsluitend via sociale media verloopt?   Dit vond ik een interessante stelling en moest hier vervolgens even over nadenken. Ik worstel namelijk sinds geruime tijd met de snelheid van de draadloze digitale evolutie en hoever ik hierin wil meegaan, maar waar sta ik nu eigenlijk?   Even kijken; ik ben de trotse bezitter van een laptop, een vrijwel app-loze smartphone, een blogpost, één e-mailadres voor werk en één voor privé en dat is zowat mijn gehele digitale visitekaartje.  Ik zit dus niet op Twitter, niet op Instagram, geen Google Maps, Skype of Messenger.  Facebook en WhatsApp waren eerder al geschrapt.  Blijkbaar had ik onbewust al gekozen voor een smartphone-luw bestaan en ik moet zeggen, het bevalt me prima. Ik vroeg me af hoe mijn naaste omgeving hier eigenlijk over dacht en heb het ineens mijn zus gevraagd.  Dat ik bij een minderheid hoorde, dat wist ik al, maa